Miyuki Aizawa

Już sam pomysł gry kupił mnie praktycznie od razu. Dostajemy stare, zniszczone kartridże gier i naszym zadaniem jest przywrócenie ich do życia. Odklejanie naklejek, usuwanie brudu, czyszczenie styków i powolne przywracanie tym "retro reliktom" dawnego blasku jest zwyczajnie satysfakcjonujące.

Twórcy naprawdę dobrze oddali ten feeling "ratowania starej gry", szczególnie jeśli ktoś wychował się na używanych grach kupowanych na bazarach albo wyciągał zakurzone cartridge z szafek rodziców.

Niestety, nie wszystko działa idealnie. Fizyka zrywania taśmy mogłaby być trochę lepsza. Momentami miałam wrażenie, że walczę bardziej z samą taśmą niż z procesem odnawiania gry bo żeby się dostać do niej, trzeba najpierw zedrzeć ową taśmę z kartonu, w którym przyjeżdża do nas kartridż. Nie jest to coś, co kompletnie psuje zabawę, ale zdecydowanie da się odczuć.

Miałam też kilka sytuacji, gdzie zwyczajnie nie wiedziałam, jakim narzędziem powinnam dotrzeć do konkretnych zabrudzeń albo zakamarków. Co gorsza, czasami każde narzędzie wydawało się nie działać i przez chwilę zastanawiałam się, czy trafiłam na glitch, czy po prostu nie zrozumiałam jakiejś mechaniki.

Właśnie tutaj najbardziej przydałyby się trochę bardziej klarowne opisy narzędzi. Po dwóch godzinach gry TOTALNIE PRZEZ PRZYPADEK odkryłam, że suszarka służy do suszenia kropli z pipetki. Serio. I niby fajnie, że gra nie prowadzi gracza za rękę, ale kilka dodatkowych informacji naprawdę by nie zaszkodziło.

Fizyka samych narzędzi też potrafi momentami napsuć krwi. Na szczęście nie wpływa to mocno na samo czyszczenie kartridży, więc bardziej irytuje niż realnie przeszkadza. Wiecie, jednak chciała bym, żeby szczoteczka ruszała się zgodnie z ruchem myszki a nie robiła break-dance.

Bardzo spodobał mi się natomiast motyw dekorowania własnej półki z odrestaurowanymi grami. Za zarobione pieniądze możemy kupować ozdoby i personalizować przestrzeń, na której będziemy umieszczać swoje odrestaurowane zdobycze. To mały detal, ale właśnie takie elementy budują cozy vibe.

Jedną z rzeczy, które sama chętnie zobaczyłabym w przyszłości, byłaby możliwość zmiany pory dnia. Refleksy światła czasami mocno utrudniały mi czyszczenie i momentami miałam ochotę po prostu zgasić to wirtualne słońce.

Przydałyby się też skróty klawiszowe do przełączania narzędzi. Wiecie, wciskasz "1" i masz pensetę, "2" wybiera szczoteczkę itd. Ciągłe klikanie pomiędzy narzędziami po dłuższym czasie zaczyna lekko męczyć.

Doceniłabym również możliwość całkowitego wyłączenia ambientu i muzyki. Nie zrozumcie mnie źle – soundtrack jest przyjemny i pasuje do klimatu gry. Po prostu jestem tym typem osoby, która odpala cozy symulatory, wrzuca na drugi monitor YouTube albo jakiś podcast i relaksuje się w ten sposób.

Patrząc też na opinie innych graczy, wiele osób zwraca uwagę na to samo, co ja: satysfakcję płynącą z odnawiania kartridży i bardzo mocny cozy klimat. Jednocześnie przewijają się sugestie dotyczące lepszego tutoriala i bardziej czytelnego działania narzędzi, więc wygląda na to, że nie jestem jedyną osobą, która momentami czuła lekkie zagubienie. ŻEBY NIE BYŁO! Z opiniami innych użytkowników zapoznaję się w momencie, gdy sama ogram tytuł. Dobrze jest wiedzieć, czy ludzie mają te same zarzuty do gry co ja ^^

Mimo tych kilku problemów, po playteście mogę spokojnie powiedzieć jedno: Cozy Game Restoration jest zdecydowanie warte obserwowania. Ma świetny pomysł, bardzo relaksujący gameplay loop i ten specyficzny rodzaj satysfakcji, który trudno opisać komuś, kto nigdy nie ratował starego sprzętu albo nie czyścił retro gier.

I szczerze? Bardzo czekam na pełną wersję.